Home

Historia zapaśnictwa

Zapaśnictwo należy już do świata człowieka prehistorycznego i jest tak samo starym zja­wiskiem jak wojna, ba, historycznie zapewne pierwszym sposobem potykania się wrogów. Służyło więc wyszkoleniu wojownika na wiele wieków przedtem, zanim stało się sportem. Malowidła ścienne sprzed 5000 lat w grobow­cach we wsi Beni Hassan w środkowym Egip­cie pokazują zapaśników w różnych sytuacjach. Podobizn takich odkryto tyle, że, jak obliczono, można w nich wyróżnić ponad 1000 gatunków chwytów, co świadczy, iż zapaśnictwo musiało cieszyć się za faraonów ogromną popularnoś­cią. Nie inaczej było w Grecji, gdzie wynalazek tej sztuki przypisywano mitycznemu królowi Aten Tezeuszowi. Zapasy uważano za ćwicze­nie najbardziej uniwersalnie doskonalące ciało i już chłopców uczono tego kunsztu. Walki Greków były bardzo brutalne — dopuszczano w nich podstawianie nóg, duszenie przeciw­nika, wyłamywanie palców. Z tej ostatniej sztuczki zasłynął szczególnie Sostratos, który na trzech kolejnych olimpiadach (364-356) zdo­był 3 tytuły mistrzowskie w zapasach oraz 1 w pankrationie. Grecy toczyli walkę w stójce, a zwycięzcą zostawał, kto przeciwnika trzykrotnie powalił na ziemię. Walka w parterze jest wynalazkiem późniejszym, z czasów rozkwitu atletyki. Najsłynniejszym atletą starożytności był opie­wany przez Simonidesa Milon z Krotony (VI/V w.), również dobry bokser i długody­stansowiec. Już jako chłopiec zdobył mistrzo­stwo juniorów na igrzyskach olimpijskich i py- tyjskich. Później, przez lat 24 niepokonany, wielokrotnie sięgał po mistrzostwa w zapasach i pankrationie w setkach turniejów

Copyright 2011